Steeds voorwaarts!

Steeds voorwaarts!

Eén van die dingen die fietsen zo mooi maken: je bent altijd een beetje op reis. De ene keer lang, dan weer kort. En wat het doel ook is, uiteindelijk ben je weer op weg naar huis. Het doel is dan ook eigenlijk niet zo belangrijk. Het onderweg zijn des te meer. Wanneer een fietstochtje begint in Dieren, kom je al snel uit bij het veer over de IJssel, naar Olburgen. Dat pontje, onlosmakelijk met Dieren (en Olburgen) verbonden, heeft een naam. Steeds Voorwaarts heet het. Zondagochtend meldden mijn zoontje en ik ons aan de veerstoep, voor een mini-cruise aan boord van dit nostalgisch pontje. Nostalgisch? Jazeker. Het pontje stamt uit 1950 en is eigenlijk niet meer van deze tijd. Om te beginnen is het nogal klein. Een flinke bestelbus of tractor en een handvol fietsen, dan is het dek al aardig vol. Ook lijkt de Steeds Voorwaarts, van een afstandje gezien, altijd een tikje scheef in het water te hangen, dapper ploeterend naar de overkant. Het vaart niet helemaal op eigen kracht, maar gebruikt de stroming en blijft op koers met behulp van een kabel, die een stukje stroomopwaarts stevig in de rivierbodem is verankerd. Die kabel wordt drijvende gehouden met behulp van twee gele drijvers, die dus telkens samen met de pont de IJssel oversteken. Trouw, Steeds Voorwaarts. De veerman kan de koers van het pontje bijstellen met behulp van twee kettingen, waarmee hij de ankerkabel aan de voor- of achterkant van de pont kan inkorten. Het ratelen, het knerpen van die kettingen, nat metaal op nat metaal; het is een prachtig geluid. Het hoort bij juist dít...